Φαντάζομαι ότι όλοι έχετε δει κάποια στιγμή κάποιο reality…
Πάντα στα reality μου άρεσε και εκεί βασικά επικεντρωνόμουν στην κοινωνιολογική πλευρά του θέματος…
Στην αρχή ήταν όλοι μαζί…
καθώς περνούσαν οι μέρες άρχισαν σιγά σιγά να δημιουργούνται οι πρώτες ομάδες…
όπως είπε και ένας φίλος…
είναι σαν να αφήσεις σε μια περιοχή, μια ομάδα ανθρώπων…
να δεις τι έχει να συμβεί….
στην αρχή άρχισαν οι εκνευρισμοί
για το που θα μείνουν και ποιος θα επιλέξει το καλύτερο μέρος, ώστε να προστατεύονται όσο το δυνατόν περισσότερο από τη βροχή…
Μετά οι καθαρές συμμαχίες που η μια ομάδα έθαβε την άλλη…
μετά οι ραδιουργίες και ο καθένας μόνος του προσπαθούσε να εξασφαλίσει το πολύτιμο βραβείο…
Μέσα σε όλους αυτούς υπήρχαν και οι εξής τύποι ανθρώπων:
αυτός που δεν άντεχε την υποκρισία,τον ανταγωνισμό,τη σκληρότητα και την έκανε όπως λέμε νωρίς…
Αυτός που υποκρινόταν τον καλό,τον δίκαιο,τον σωστό και ήταν φίδι κολοβό
και Αυτός τέλος που δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τις συγκρούσεις…
δεν έκανε διακρίσεις
και ξενέρωνε με όλα αυτά…
C’est la vie λοιπόν…
ομάδες ,φίλοι,εγωισμοί,κομπλεξισμοί,για ένα βραβείο….
εκεί τουλάχιστον ήταν κάποια χιλιάδες euro….
εξάλλου κανένας κακός θεσμός δε βλάστησε στον κόσμο όπως το χρήμα,όπως έλεγε και ο Κρέοντας στην “Αντιγόνη “του Σοφοκλή…
αλλά και πάλι…
πόσο εγωιστής μπορείς να γίνεις;
πόσο σκληρός
πόσο ψώνιο
πόσο πια απόλυτος για να κερδίσεις κάτι…
Παλιά ήμουν λίγο σνομπ το ομολογώ….είχα την εξής λογική…έλεγα δεν τον συμπαθώ γιατί να τον χαιρετήσω τον άλλον..Ειμαι έτσι και ειλικρινής απέναντί του..Κέρδιζα τότε..πολύ ..είχα γεμίσει από κόλακες δίπλα μου!Με πιάνει λοιπόν ο αδερφός μου ,που είχε εκνευριστεί μαζί μου απίστευτα και μου λέει:έχει ιδέα τι μπορεί να κερδίσεις από έναν άνθρωπο;Έχεις σκεφτεί ;Αν σε ξαναδώ να έχεις αυτό το στυλάκι θα σου σπάσω το κεφάλι!Ανεξάρτητα από το αν ταιριάζεις με έναν άνθρωπο ή όχι…σε αυτή τη ζωή οφείλεις να χαιρετάς τους πάντες…Ποια νομίζεις ότι είσαι!Μην κάνεις τους μαλάκες μάγκες …και κυρίως μάθε να σέβεσαι την ανθρωπινη οντότητα…
έτσι ποτέ δε θα πήγαινα στο survivor…
θα είχα πρόβλημα…
θα είχα πρόβλημα να ενταχθώ σε μια ομάδα και να εχθρέυομαι την αντίθετη…
άνθρωποι που τους είχα σε πολλή μικρή υπόληψη…τη στιγμή που έπρεπε ήταν εκεί..και ντράπηκα ντράπηκα με τον εαυτό μου…για τη σταση μου
Εξάλλου η ζωή είναι απρόβλεπτη….
ήμουν σε ένα μαγαζί μια μέρα…μια πελάτισσα έλεγε στην ιδιοκτήτρια:
όταν παντρεύτηκα η πεθερά μου δε με ήθελε …ήμουν μοδίστρα…και ο άνδρας μου από πλούσια γνωστή οικογένεια…..
τώρα η μοδίστρα τους ζει και τους δυο ,γιατί έπεσε έξω οικονομικά ο άνδρας της…
έπρεπε να περάσουν 20 χρονια για να αναγνωριστεί η αξία μου…εγώ η μοδίστρα
γιατί η ζωή κάνει κύκλους και ποτέ δε ξέρεις……
παίζει παιχνίδια μυστήρια….
και για αυτό γελάω συχνά με κάποιες συμπεριφορές..
Το ωραίο είναι δε ο άλλος να σε υποτιμά και να το ξέρεις…όμως..
το καλό είναι να μάθεις να περιμένεις…….ξέρω τι σας λέω……
…κάνει κύκλους….
