Η γιορτή της μητέρας σήμερα..
καλό θα ήταν να μη τη θυμόμαστε μόνο σε γιορτές…
έχω φυλαγμένη μια ΖΩΓΡΑΦΙΆ …από το δημοτικό…
κάτι καλακατζαράκια ανθρωπάκια…
με έχω ζωγραφίσει όμορφη ,με ροζ φουστανάκι,κοτσιδάκια,δίπλα η μαμά μου με κρατάει από το χέρι.. και έχω βάλει όλη μου την τεχνική για να βγει πολύ όμορφη κ κάπου στην εικόνα ο αδερφός μου τον έχω κάνει κακάσχημο ,κλασικά γιατί σαν μικρότερη τον ζήλευα.Χρόνια πολλά ΜΑΜΑ σε αγαπάω..έχω γράψει…
σε μια μετακόμιση είχα βρει αυτό το χαρτί…και το κρατάω σαν κόρη οφθαλμού…
για να είμαι ειλικρινής σε μας δεν είχε λειτουργήσει το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα…
τον πατέρα μου τον αγαπούσα πολύ αλλά με τη μάνα μου είχα άλλο δέσιμο..
Μοιάζουμε δε απίστευτα πολύ…είμαστε ίδιες εξωτερικά μόνο που ήταν ξανθιά.
Μακάρι να της έμοιαζα και εσωτερικά βέβαια ήταν σπάνιος άνθρωπος…
έχω πάρει κάποια στοιχεία αλλά δεν είμαι ίδια…
πήρα πιο πολύ από γιαγιά, φύσει επαναστατικό πνεύμα…
δεν καταλάβαινε τίποτα..
τώρα ποιος κέρδισε περισσότερο ποιος λιγότερο δε ξέρω…
η μάνα μου ήταν ήπιων τόνων…
ήρεμη δύναμη και πολύ ευγενής..
η γιαγιά…
κόλαση..
ότι είχε να στο πει στα ίσια ,μπαμ και κάτω πάθαινες ένα μίνι εγκεφαλικό…
και πολλοί την φοβούνταν…
και απορούσα πως είναι δυνατόν να φοβάσαι έναν άνθρωπο που μόνο την αλήθεια θα ακούσεις από το στόμα του..μυστήρια όντα είμαστε…
μια που είπα εγκεφαλικό…
σκεφτόμουν πόσο ανθρωποφάγα κτήνη είμαστε ώρες ώρες…
η γιαγιά μου είχε πάθει εγκεφαλικό ..
δεν είχε παρενέργειες στο σώμα της αλλά στο μυαλό της…
ήταν κάτι σαν τη Θεοπούλα του Πάρα πέντε…
Μόλις το έπαθε..όλοι σήκωσαν τα χέρια ψηλά…κατευθείαν είπαν να τη βάλουμε σε ένα γηροκομείο…
τους κοίταγα και απορούσα…
λέω δεν πάνε καλά…
έλεγαν τι θα καταλάβει αφού το έχει χάσει….
τους έγραψα εκεί που δεν παίρνει και την πήρα εγώ…προσέλαβα και μια γυναίκα να βοηθά…Το είχε χαμένο ε??α ρε ανθρωπάκια έλεγα από μέσα μου;όσο υπάρχει ψυχή κανένα μυαλό δεν πεθαίνει…
κάθε εβδομάδα είχε κομμωτήριο και βόλτα…
είχαμε καθορίσει μια μέρα και ήταν μέρα βόλτας..
Την έντυνα όμορφα και ζητούσα τη γνώμη της, τι θα ήθελε να βάλει και την πήγαινα κομμωτήριο…η κομμώτρια ένα πολιτισμικό σοκ το πάθαινε από αυτά που άκουγε αλλά δε με ένοιαζε..
Της έλεγες είσαι κούκλα …και καμάρι…δε μπορείτε να φανταστείτε..Δεν ήθελα παρά το εγκεφαλικό και την απώλεια της μάνας μου να χάσει καμιά συνήθεια της..ό,τι έκανε πάντα συνεχιζα να της το προσφέρω..
μετά ήταν η ώρα του καφέ..σιγά σιγά πηγαίναμε σε ένα ωραίο καφέ..και καθόμασταν..
μου έλεγε τα τρελά της ,ότι ο απέναντι την κοιτάει συνέχεια,της έλεγα αφού είσαι τρελό μωρό γιατί να μη σε κοιτάει ,σε γουστάρει σίγουρα ,κάθε φορά είχαμε και έναν θαυμαστή…έπινε τον ελληνικό της διπλό παρακαλώ και έκανε και το oscar το τσιγάρο της..
ένα καλοκαίρι ήθελα να πάω με το αγόρι μου διακοπές..
ο αδερφός μου έλειπε εξωτερικό και λέω θα πάω να κοιτάξω που μπορώ για 10 μέρες να τη βάλω..
ξεκίνησα έρευνα αγοράς!!!!!
Φρίκαρα…
αυτοί όλοι οι ευυπόληπτοι πολίτες απορώ που αφήνουν τους ανθρώπους που τους γέννησαν…ΑΠΟΡΩ!!!!! σε χώρους ελεεινούς που τους πετάνε σαν μπανανόφλουδα…
που τους δίνουν ένα κομμάτι ψωμί να φάνε..που τους έχουν βρώμικους..που που που ..λέω στο αγόρι μου..
αν θες χώρισε με αλλά τη γιαγιά δε τη βάζω πουθενά..ουτε για δέκα μέρες…
τελικά η κυρία που με βοηθούσε έμεινε σπίτι ,ώστε να μη χάσει τις συνήθειές της της και την έπαιρνα διακόσια τηλέφωνα την ημέρα…
αλλά είπαμε είχε εγκεφαλικό και δεν καταλάβαινε…
για αυτό στα τηλέφωνα μου έλεγε…μου έλειψες δε θα με αφήσεις…
-είσαι καλά της έλεγα…
-να περάσεις καλά…μου έλεγε… -
-τι έφαγες;
-πήγες βόλτα; σε κοίταξε κανείς με το καινούργιο μαλλί;..και μου τα έλεγε όλα …μια ώρα στο τηλέφωνο..
και έκανα μπάνιο και έλεγα και πάλι που την άφησα γαμώτο…
η γυναίκα με το εγκεφαλικό που δεν καταλάβαινε τίποτα υποτίθεται, που με φώναζε με το όνομα της μάνας μου,
θυμόταν τις φίλες μου,γιατί την αγαπούσαν και έρχονταν και την έβλεπαν…
και ένα βράδυ που είχα διάβασμα..και την άφησα να δει για εκατομμυριοστή φορά τον ΝΙΚΟ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟ που της άρεσε και είχα βρει και dvd για να το απολαμβάνει..
μου λέει..
άμα παντρευτείς να με πας σε ένα ίδρυμα…
της λέω βρε είσαι καλά για κανέναν μαλάκα δε θα σε βάλω σε ίδρυμα , μη φοβάσαι …και με κοίταξε με μια ματιά…..και μου έπιασε το χέρι…
αν δεν είχα και σένα…στο δρόμο θα ήμουν…και δεν είχε άδικο…..καλά έλεγα στη μανα σου…αχ μακάρι να βγει κορίτσι το δεύτερο παιδί…και βγήκες εσύ…μικρή πολύ αλλά σε ανέλαβα εγώ…[για αυτό μέχρι τα 25 έλεγε :φαε φαε να ψηλώσεις...Ναι γιαγιά στην ανάπτυξη είμαι ακόμα ...και γελάγαμε...]
αλλά κατά τα άλλα το έιχε χάσει….
Γιορτή της μητέρας σήμερα…
μητέρα είναι και η γιαγιά…
το μύνημα μου…
διακόσια εγκεφαλικά να έχει ο άλλος η ψυχή του δεν έχει πεθάνει….
Όταν πέθανε η γιαγιά πετάγεται κάποιος και λέει δεν πειράζει νέα και εσύ να φτιάξεις τη ζωή σου να παντρευτείς να ηρεμήσεις…
Τι να πω…ότι είναι πανίβλακας;ότι μου ήρθε να του χώσω σφαλιάρα;Η ζωή μου δεν είναι ένας άνδρας…ίσως γίνει αλλά η ζωή μου είναι και οι άνθρωποι μου…και διακοσίων ετών να είναι, είναι η ζωή μου ,είναι το εγώ μου,αυτό που είμαι το οφείλω σε αυτούς…που να καταλάβει ο πανίβλακας πως δεν ήταν για μένα βάρος ποτέ. …πως ήταν σαν ένα παιδί… και γούσταρα που το φρόντιζα .Εξάλλου η Μηδεια είναι η τραγωδία που σιχαίνομαι…τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι βρίσκονται στο ίδιο ακριβως στάδιο….
μη πετάμε τους ανθρώπους σαν σκουπίδια…καταλαβαίνουν τα πάντα άλλο που δεν μπορούν να το εκφράσουν..τα πάντα…
Το να πάρεις ένα λουλούδι σήμερα και να το δώσεις δε λέει τίποτα…
αν θες να δώσεις κάτι δώσε τη ρημάδα την αγάπη σου…
και μη μένεις στα λόγια….
[ΥΣ...το παραπέντε...του Καπουτζίδη το λάτρεψα για αυτό το λόγο για τη ΘΕΟΠΟΥΛΑ....}
[...και μια που είπα χέρι.......αυτό το ΄χερι που σε σφίγγει ο αλλος και αντιλαμβάνεσαι πόσο ανάγκη σε έχει...Χτες στο λεωφορείο μπήκε ένα παιδί με αυτισμό ...οι μισόι το κοιτούσαν σαν να είδαν εξωγήινο...μου έπιασε το χέρι και μου το κουνούσε δυνατά πάνω κάτω...και ο πατέρας της προσπαθούσε να το τραβήξει να μη με κρατάει δηλαδή...και του λέω δεν πειράζει δεν εγινε τίποτα...μου έλεγε λόγια που δεν καταλαβαινα..αλλά μου έριξε ένα χαμόγελο στο τέλος...δε τράβηξα το χέρι...όποιος σας το προσφέρει ..μη το τραβάτε...το έχει ανάγκη...]
